Frysk/Biltske skriuwster en ferhalenferteller

Op it Waad 
Wêr de kâlde wyn my omme earen slaat 
“Wekker wurde leave” flústert se 
“Kom, Kom út de dream”
“Bliuw net te lang stean” 
“Oars ferklommest noch” 
“Dyn holle sit fol mei bedroch” 

Leagens fan earder dy’t ik leaude 
‘T reint in spetter, 
Om my hinne 
Yn flagen in ryklik gekletter
De loft is griis, ‘t wetter is griis, ’t slip is donkergriis 

Ik tink ynienen oan de wurden fan niis die’t op in tegeltsje stien doe ik yn de kringloop wie 
“Hoefolle pine it libben die ek jout, er sil altyd in ljochtpuntsje wêze” 

En it is wier 
Elk ein is in nij begjin 
Tink ik, wylst ik fierder rin 
‘T paad op 
‘T waad op 
Op nei de see 

Hoe soe it wêze? 
Sa fier te gean oan’t ik net mear kin stean 
Soe ik befrieze?
’T is kâld, hoe lang soe it duorje foar je ’t wer waarm krije?
In heugenis fan my woe wol sa ôfkuollie
Ien wurde mei de kjeld 
Want ik wie te hiet, dat hie ik mysels ferteld 
Raasde it nei my 
“Hâld mar op, wolst hjir mei trochgean, wolst hjir alle dagen mei opstean?!” 

Ik stop mei rinne en sjuch 
Om my hinne 
Ik stean midden yn de griene en giele reiden 
‘T komt boppe my út

Er gean twa paden foar my út en twa werom 
Ik gean wer ik wei kom 
En nei in oantal stappen op it kronkeljende blubberpaad 
In wiete wite poddestoel, tusken al it griis giel en grien, is wer myn each op slaat.

Ik hurk en sit te sjen 
Bij oanrekking fielt de platte glimmende hoed glêd 
Gildes foar de spoaren
Welke is dit, bin d’r oaren?
Ik sjuch om my hinne en op de grûn
Fel oranje kleurige bobbeltsjes op it lizzende reid is wat ik fûn 

Wat bysûnder! 
Die natuerlike kleuren
Dy’t samar it byld opfleuren 
Op it waad  

Ik rin 
Op it waad werom nei de dyk
It is echt wol kâld en aanst wurd ik noch siik
 
Ik draai my yn ien kear om 
Twa minsken op rubberlearzens en nûmer trije is in grutte swarte leave langhierrige wite hûn 
Die wiene er net toen ik begûn mei rinne, ik hie goed sjoen yn it begjin en 
Ik skrik hiel efkes 

‘Do wiest fier fuort seker?’ 
Seit se 
‘Ja’ sis ik ‘ik siet te dichtsjen yn’e holle 
En doe 
Begûn it te wâlje en kamen er gedachten en heugenis út rôljen 
Heugenis dy’t ik no kin litte foar wat se binne 
ûnbeäntwurde fragen wêrfan ik fuort kin rinne 

Boppe de rein skynt ergens de sinne
Fanôf ‘dichtsjen’ ha ik tocht en net sein 
Se sei: 
‘Lit s wat hearre dan?’ 
 
‘It Waad’ begûn ik 
‘Wer de kâlde wyn my om de wangen slaat’ 
Ja dêr wie ik ûngefear 
Wat leuk en spontaan, se freget mear nei it kreatief belear
En dit hie ik net ferwachte, nea in kear 
Fan it kreatieve docht sei noch folle mear

Mar ja ik wit, sa wurket it universum wol faker 
Stjoert my in ûntwaker, in gefoelsraker 
Om my sjen te litten
Wat ik even bin ferjitten 
Sa as dat ik net allinnich rin 
Wêr ik ek mei dwaande bin 

En ik bin oan it learen 
Dat proses te behearen 

Hoe nij te tinken 
En aktief te linken 
Sûnder te sinken 

Yn mysels en de oar te leauwen 
En troch myn âlde oerstallige grinzen te treauwen 

Sûne wizen foarmje om te rouwen 
En bouwen oan it fertrouwen 
Sûnder foaroardiel yn it libben te stean 
En mei leafde de wrâld yn gean 

Behoeftes erkenne en besinne 
Ynpleats fan fuort te rinne 
Leare freechje om hulp 
Wannear ik te djip sit, yn myn skulp 

Al tink ik en doch ik yn sommige opsichten wol is as in healwizeling 
It bringt learen, laitsjen en leafhawwen yn it sin

En op it Waad 
Wannear de kâlde wyn my omme earen slaat 
Bin ik altyd op it goeie paad